18 Nisan 2012 Çarşamba

Gotye günlükleri, no:2

Bu Somebody That I Used to Know adlı şarkının insanlarda toplaşıp şarkı söyleme, bunun yanında türlü atraksiyonlarda bulunma gibi istekleri had safhaya çıkardığını düşünüyorum artık iyice. Ve nedense ben yapılan bu atraksiyonların hiçbirini beğenmeme eğilimindeyim.

Bugünkü ilk konuğumuz İsrailli bir grup insan.



Buradaki buzuki sempatik, buzukiyi çalan adam güzel sololar peşinde, beğendim. Ayrıca sakallı abimiz de sololara olan beğenisini tutkulu bakışlarla gösteriyor ki, bir andan sonra sağdaki üçlüden şöyle bir kıllanmamak elde değil. Yalnız aralarına bir de bağyan alsalarmış daha az korkutucu bir grup olacaklarmış, karayip korsanı tarzlı abimiz şarkının hatun bölümünü söylediği için biraz mutsuz sanki.

Sıradaki grubumuz Gleeden fırlama 6 tane delikanlı. Güzel bunlar da, yalnız işin garibi şarkıyı ne kadar çeşitli atraksiyonlarla söylerseniz söyleyin, şarkı aşağı yukar aynı geliyor kulağa. Ama bu gençleri beğendim, en azından içkiye sigaraya bulaşmayıp müzikle uğraşıyorlar, sokaklara düşüp hırsız mı olsalardı?:P Yok o değil de, hakikaten bu güzel olmuş, özellikle şarkının bağırma çığırma kısmına geçerken ki literatürde nakarat olarak geçiyor bu bölüm, kameranın aşağı yukarı sallanması ve bir dubstep etkisi yaratması, keza delikanlıların da sallanma performansları falan güzel, izlemenizi tavsiye ederim, United Colors of Benetton gibi grup valla. Sadece girdikleri kutuyu beğenmedim.



Bunların yanında aslında bu tek gitar kırk adam olayı tam parodisi yapılacak konu ve birkaç parodi videosu mevcut yutupta, ama yutmadım ben hiçbirini, beğenmedim, olmamış yani komik değil, bir tanesi çok az komik ama çok az komik diye de bloguma koyamayacağım videoyu kimse kusura bakmasın. Çok merak eden şuradan bakabilir -- yani buradan.

Sıradaki insanlarsa gördüğüm en orjinal fikirlerden birini icra etmişler. İsimleri "The Body Poets" ki yaptıkları iş de aşağı yukarı vücutlarıyla şiir yazmak zaten.



Dans figürleri falan biraz zayıf da olsa epey hisli, özellikle ortadaki adamın dansı son derece teatral, sözler olmasa, sadece dansı izlesen, muhtemelen aynı isyeaaanı hissedersin yani. Yalnız bunlar sarıkız şarkı söylerken ne yapacaklarını bilememişler, öyle güzel kız görünce ne yapacağını şaşıran erkek hallerinde hareketler, tripler falan kasmışlar ve çok saçma olmuş.

Eveeet, bugünlük Gotye - Somebody that I used to know haberleri bu kadar. Ben zaten blogun adını falan değiştiricem GOTYE diye ama, yanlış anlayanlar olur diye çekiniyorum. Neyse canım Türkiyem, gün geçmiyor ki bu şarkının yeni bir cover'ı daha yapılmasın, gün geçmiyor ki bu gözler yeni bir atraksiyonla tanışmasın. Ama ben size şarkıyla ilgili en kaliteli materyalı bulup dinletmekle mükellefim, blogumuzun yeni misyonu bu bundan sonra, gözünüz arkada kalmasın.

Yapılan coverlar mükemmellik noktasına erişinceye dek konunun peşindeyim.

Sıradan Hayat Haber, iftiharla sundu. Yaşıyor ya da yaşatılıyorsa. Evet.

15 Nisan 2012 Pazar

Kevin şöyledir, Kevin böyledir.



Kevin nasıl kafalarda, ben bunu hayatım boyunca anlayamayacağım. Galiba izlediğim her filmden sonra, eğer Harry Potter falan değilse film, ya da Matrix falan, (ki yanlış anlaşılmasın, 10'unu da çok severim) gelip buraya 1-2 bir şey yazacak gibiyim. Filmin sonunu falan söyleyeceğim yok merak etmeyin, bırakmayın okumayı, zaten bir avuç insan var burayı okuyan, spoiler yok, filmi izledikten sonra anlam bulacak 1-2 cümle yazarım en fazla, o kadar. İstemiyorsanız onu da yazmam.

Ne diyordum, evet, Kevin nasıl kafalarda, ben bunu hiçbir zaman anlamayacağım. Hani sanat denilen şey vardır ya, neresinden tutarsan orasından yorumlarsın, çok boyutlu sanat, neresinden bakarsan farklı algılarsın. Öyle bir film bu. Anlaşılacak çok şey var, çünkü anlatılan çok şey var. Spoiler vermeden bir filmle ilgili yazmak zormuş. Azizim.

Neyse şu kadarını söyleyeyim, herkes annesini insan gibi sevsin, insanlar insanları insan gibi sevsin. Olur mu?


14 Nisan 2012 Cumartesi

Gürültülü. Yakın.



Yok yok, değil öyle. Asıl içinde yapamadığın, edemediğin bir şey kalmışsa sevmezsin kendini, her tarafına batar hayal kırıklıkların keskin keskin.

O yüzden kalmasın içinde bir şey, yap, et, söyle, duy, sor, cevap ver... Zamanında.

Ve zaman geçen bir şey. Zaman akan bir şey. Akarsa senin içinde biriktirdiklerinle beraber, sürüklenirse akıntıyla içinde tuttukların, tekrar öyle bir yerde vurur ki karaya, hiç bulamazsın, belki de vurmaz bile. Boynunda sadece tek bir anahtar, dünyadaysa milyonlarca kilit asılıdır. İşte o zaman boynunu keser anahtarın asılı olduğu ip, mor bir halkaya dönüşür boynuna sarılmış. Sonra düğümleniverir.

Boynundan yüzüne yayılmakta olan bir morluk yoksa üstünde ve elinde bir anahtar, gördüğün her kilidi dürtüklemiyorsan eğer, hala seversin kendini, ne dersen de. Uçaktan mermiler, dev çelikten gövdelere saplanmadığı için tepende, şanslısın. Çelik bedenler yıkılmadı bedeninin üzerine. Hareket et. Edebilirsin.

Telefonun son kez çalmıyor, arayan her kimse seni son kez aramıyor, hatlar kitlenmemiş henüz, rahatla. Ama aç yine de telefonu. Zamanında...

8 Nisan 2012 Pazar

Got got ye, got ye.



Bu şarkıda Kimbra'nın tarafını tutuyorum. Öyle bağırarak çağırarak olmuyor bu işler Gotye efendi. Yalnız klip pek güzel. Ayrıca bir de şöyle bir şey varmış.


Çok saçma bir görüntü değil mi lan. İnsanlar ne yapıcağını şaşırmış abi. Biri bi darbuka, bi gitar daha falan alsın şunlara diyip nasıl da Walk off the Earth severlerin oklarına hedef edermişim göğsümü şimdi. Sağ taraftaki amcanın fonksiyonunu anlamadım ama t-shirtleri falan yapılmış, sevilen bir kişilikmiş kendisi. Bir de bütün klip boyunca karizmatik karizmatik aşağı bakmaya kasan hanım kızımızın kendi sırası gelmeden önce 2:27 falan itibarıyla şöyle bir yalanıp şarkı söylemeye hazırlanması çok komik değil mi? En soldaki adam da gruptan ilk ayrılacak adam diye düşünüyorum. Bilmiyorum heralde çok seveni var bu insanların, 85 milyon kişi izlemiş yutupta. Ben yutmadım ama, sevmedim, adamların arkalarında duran bitkileri, panjuru bile sevmedim. Belki de bazı şarkılara dokunmamalı böyle marjinal gruplar ha ne dersin dostum?

İşi gücü olmayan, ona buna sataşan klavye delikanlısından sevgiler. Biri bi gitar alsın la şunlara.

Haha.

Oona inst.


Bir de böyle bir şey var. Her ne kadar insanın tam ekran yapıp izleyesi geliyorsa da yapmayın, TOO* saykodelik oluyor, iyi olmuyor yani.


TOO*: aşırı, more than necessarry, gerekenden fazla.

MGMT Oona, elimizde büyüdün kız.


Oonamız versiyon yenilemiş. Şarkı başlarda biraz sıkıcı olsa da sabırsız dinleyicilerimiz için belirteyim, 2.dakikadan itibaren güzelleşiyor, dayanın 2 dakka:) 3:07'den itibarense olay bambaşka boyutlara taşınıyor.

Oona neymiş ne olmuş diyenleriyse şöyle alalım:
Tek başına MGMT.

Ne olursa olsun, yaşamaya mecbursun.



Bundan yıllar yıllar önceydi. 10 yıl önce falan olabilir, 11, 12, 13 de olabilir, 14, 15 bile olabilir (haha, tüm yazı böyle gidermiş falan:) gitmez ama en fazla 23 yıl diyeyim, siz anlayın), anne-baba daha net hatırlar kaç yıl olduğunu, mavi çarşı zamanlarıydı. Yazları Akçay'da geçiriyorduk, hala da Akçay'da geçiriyoruz:) Her yaz, annemin yaptığı inanılmaz güzellikteki kolyeleri, annem ve babamın beraber yaptığı birbirinden güzel deniz kabuğundan bibloları, tabloları, babamın yaptığı deniz kabuğundan sarkaçları satıyorduk Akçay kordonda tezgah açıp. Hemen hemen her yaz değişiyordu yerimiz o zamanlar, o yaz mavi çarşıdaydık. Mavi çarşı, bir yolun sağına ve soluna dizilmiş mavi brandalı tezgahlardan oluşuyordu, şirin bir çarşıydı, güzel tezgah komşularımız, iyi arkadaşlarımız olmuştu.

Neyse işte o zamanlar, ben yeni yeni iyi müzik dinlemeye başlamıştım. Babamın eski kasetlerini dinliyordum, hatırlıyorum bir tane çekme kaset vardı, Pink Floyd Dark Side of the Moon, babam grafiksel bir kapak resmi yapmıştı siyah beyaz, çok güzeldi hatırlıyorum. Sonra çok kıymetli Bon Jovi CDsi vardı, 7800° Fahrenheit albümü, In and Out of Love favorimdi, CD'yi takar takmaz başlardı. Ve hatırlayamadığım daha bir dolu albüm vardı o eski Pioneer katlı müzik setinin en alt rafında.

İşte o rafta bir de Bulutsuzluk Özlemi kaseti vardı. Yaşamaya Mecbursun, canlı konser kaydı. Onu da çok dinlerdim, öyle müthiş bir albümdür ki hayattan keyif aldırır, güneş pırıl pırıl parlar dinlerken, yediğin elmalar daha lezzetli gelir sana, küçücük köpek yavruları şirin şirin peşinden koşturur sokaklarda, alır eve getirirsin, eşyalı odaya girer biraz keşif yaparsın, bir iki güzel deniz kabuğu seçersin kendine, bir salatalık keser, tuzlar, balkona çıkarsın, anneyle teyzeyle pazara bile çıkarsın, öyle keyif aldırır hayattan. Albümü her dinleyişinde o konsere bir kez daha gidersin, Yaşamaya Mecbursun, Güneşimden Kaç, Tepedeki Çimenlik, Güneye Giderken, Hayır Hayır, Devran Dönüyor, Yüzünde Yaşam İzleri Vardı, Boyalı Kuş, Bulutsuzluk Özlemi, Sözlerimi Geri Alamam... Hepsi muhteşem şarkılar. Toplam 5 farklı cümleden de oluşsa, sözleri o zamanlar bana biraz ağır gelen, her dinlediğimde bana başka şeyler düşündüren, beni başka şeylerle korkutan, beni başka kaygılarla tanıştıran Cezaevinde Bayram Görüşmesi falan... İyiydi yani çok iyiydi. Şimdi tekrar dinliyorum da Cezaevinde Bayram Görüşmesi'ni, biraz şaşırdım o zamanlar daha ne kadar yaş olduğuma, ruhumun o zamanlar ne kadar özgür olduğuna şaşırdım. Bir şarkı dinleyip, olanca özgürlüğümle o düşünceden bu düşünceye koşturmama şaşırdım. Aslında aklımın artık nasıl da kabuk bağladığına şaşırdım, nasıl da kalın bir kabukla sarmalanmış olduğuna şimdi... Yara kabuğu bu. 

Herneyse... Asıl anlatmak istediğim şey başka. Asıl anlatmak istediğim şey trajikomik. Şimdi ben bu albümdeki şarkıların hemen hemen hepsini sırayla en sevdiğim şarkı yaptım bir ara tamam mı? Bir zaman da en sevdiğim şarkı Güneye Giderkendi. Bu şarkıyı mırıldana mırıldana yürüyordum sokaklarda, kafamı sağa sola hafifçe yaylandıra yaylandıra yürüyordum,sallana sallana yürüyordum. Solda güneş yükseliyordu, güneye giderken... Yine bir akşam walkmenimde bu kaset, kulaklarımda güneye giderken, mırıldana mırıldana yürüyordum çarşıda. Türk bayraklarıyla kaplı bir standın önünden geçiyordum, ilgimi çekti, hafif yaklaştım şöyle bir gözatmak için. İşte tam o sırada bu standın arkasında ne kadar adam varsa hepsi üstüme çullandı birdenbire.  Adam dediğim de, genç genç, benden 6-7-8 yaş büyük insanlar. Ben ne olduğunu bile anlamadan oradan geçmekte olan Akçay insanları (ki kendileri ya emekli, ya da bütün kış çalışmış da yaz tatiline Akçay'a gelmiş, devlet memurlarıdır genellikle ve iyi insanlardır) ayırdı beni onlardan. Hiçbir yerime bir şey olmadı, sadece neye uğradığımı şaşırmıştım. 

Ayıranlara soruyorum, diyorum ne oldu hiç anlamadım durup dururken, o sırada bağırıyor o bayraklı tezgahtan birisi, solcu şarkılar söylüyormuşum... Sonra bir bakıyorum, bu bayraklı tezgah meğer MHP standıymış. Çok şaşırıyorum lan, çok şaşırıyorum. İnsanoğlunun ne kadar yaratıklaşabildiğine çok şaşırıyorum o yaşımda. Sol ne, sağ ne, daha belki ilk defa o anda o kadar net anlıyorum. O ana kadar solda güneş yükseliyordu cümlesi bana sadece güneye giderken doğmakta olan güneşi anlatıyor. İnsanoğlunun ne kadar kurulabileceğine çok şaşırıyorum. Kurma kolu olsa bu kadar kuramazsın, gırç gırç yapar bir andan sonra, salar kendini... Ne acayip değil mi? Şimdi bile hayal edemezdim.

İşte böyle böyle kabuk bağlıyorum ben, böyle böyle şarkılar mırıldanmıyorum artık yürürken sokaklarda. Halbuki biz şarkılar mırıldanmaya devam edelim, insanlar kendilerine gelsinler değil mi? Ama öyle olmuyor işte, bizim hayatımızın keyfi kaçıyor bir kere, bizi cümlelerce, betimlemelerce mutlu eden şeyler bazılarının ağzını köpürtüyor diye bizim üstümüze düşüyor gölgeler. 

Benim böyle hatırladığımı, o an üstüme çullananlardan biri hatırlıyor mudur diye merak ediyorum şu an. Hatırlıyorsa nasıl hatırlıyordur. Lan diyor mudur acaba, 11-12 yaşında, müzik dinleyip mırıldanarak tezgah bakan çocuk güzelliğini çirkinleştirdik varlığımızla diyor mudur. Demiyordur değil mi, dese ne yazar.