4 kasım 2007,o öyle demese de..ben aslında.

ben aslında ne sölüyorum..ben aslında napıyorum ya..

söylediklerim...söylediklerim insanların kölesi,söylediklerim avcısı insanlar,ızgarası iyi olan söylediklerimi,haşlamakta ısrar eden insanlar,haşlamayıp çiğ yiyen insanlar..ne duymak istiyorsalar* onu söylemişim meğer ben oluyor,ne söylesem de,söylediklerim onların anladıkları** klişesi..(kadar yok,çünkü anladıklarından fazlasını söylemedim hiç bir zaman,denemedim bile,denesem de beceremem,aşamam ben insanları,çözemem ve tüketemem) özellikle de anlattığımı anlamak değil,anladıklarını anlamak istiyorsalar..

bir insan akıyormuş bir vadide,beyaz köpüklerinde söyledikleri,gezdikleri,sevdikleri..vadi yamaçlarında insanlar dikiliymiş,bazılarının yaprakları uzanıyormuş vadide akana,bazılarına akan sıçrıyormuş,bazılarıysa göğe uzanıyormuş belki..ve rüzgarlar,dalgalar yapıştırıyormuş akıntıya,küçük halkalar yapıştırıyormuş..bilmem böyle bir şeyler oluyormuş ya..bir kartpostal işte,kimden gelmiş?..ben..

*bu -salar bence daha güzel -larsa dan:)
**kadarın olmadığı yer
***yazıya konsepti bozacak diye koyamadığım istek:sevdiklerim,bana atkı hediye edin,böylece bana sarılıyormuşsunuz gibi hissediyim her atkıda:)

29 ağustos 2007,o öyle demese de..suç oranın yüksek diyorlar,yalan de,yeter bana.

ya ben istanbulu özledim..daha adamakıllı gitmedim bile ama özledim işte..okulumu özledim istanbuldaki,daha hiç görmedim ama özledim yine de..
özlenir,hiç görmediğin,konuşmadığın,belki sadece yazdığın da olsa özlenir..sevilir bile...
benim cismimi bekler ruhum hep özlediğim yerlerde..ve gelicem dedi mi birisi,şu gün şu saatte;gelmiştir benim için artık,oturur durur o güne kadar aklımın kanepesinde..
hiç acıkmıyorum,hiç uykum gelmiyor,insanlıktan çıktım,bir düşünce formu oldum,doldurmak ne mümkün,istanbul,gel de kurtar beni artık,bir de,içindekileri de getir:)